Ivo Frbežar

Więcej światła

Łapali każdego kto
zerkał nieostrożnie
przez okno lub
zostawiał otwarte drzwi

Ich kręcące się koło
przewiercało nogi głowy
łamało palce i podcinało gardła
wszystkim którzy mieli zbyt długie

Rozsypywali budowle
zasypywali studnie i
kamienowali wszystkich którzy zaprzeczali
ich prawdziwej ciemności i światłu

Poprzez przejścia nie można

Szczeliny dziury są przepojone
nasycone krwią otwory te
zatkane zatkane
na wskroś na wskroś

Poprzez przejścia nie można
poprzez myśli otwory
z powrotem naciskają wspomnienia
poprzez przejścia nie można

Nie tu i nie tam
przenikają tylko poprzez oczy
poprzez mieniące się noce
tylko poprzez przejścia nie można

Odejdź z nami

Poderżnąć sobie gardło
z nami gardło
zapragniesz sobie otworzyć
z nami w zupełny mrok odejdź

Spać w zupełnym mroku
pod gilotyną gardło
obejrzyj się w zupełny
mrok w mrok odejdź

Z nami ci
natnie gardło zupełnie delikatnie
świadomie z nami zstąp przez gardło
w zupełny zbawienny mrok

Kiedy się klaruje

Każdy dzień nowe gniazdo
nowemu młodzikowi
nowy dom
ptak plecie

Każdego ranka nowy ptak
nowe gniazdo pomiędzy
gałęziami w
bólu buduje

Każde gniazdo dla jajek
stale wciąż stale
wciąż nie oznacza
bezpieczeństwa domu

Zakochana

Niebo patrzyło jej w oczy
Jej policzki głaskały wiatr
Źdźbła trawy jej dłonie i
Całowały ją

Drzewo wyciągnęło swoje gałęzie
Jabłko jadło jej usta po
Soku ciekły jej wargi i
Całowały się

Przez zimny wiatr zawiał strumień
Jabłoń skłoniła swoje korzenie
Biały cień w
Kochanej zakochał się

Ludzie są zuchwali

Za kogo się uważacie
że macie śmiałość
wątpić że macie śmiałość
wątpić

Przeklęte robaki
robaczywe
nie zdajecie sobie sprawy
że mogę was

rozdeptać
Boże, kurwa no!
czyż ludzie
dziś nie są zuchwali

Ivo Frbežar
z języka słoweńskiego przełożyła Maria Kamińska